((به کلبه ی عشق يه دختر بلوري خوش اومدي؛ اميدوارم خوشت بياد و ممنون كه سر زدي.))
برو ...
اما ...
مطمئن باش ضربه ات کاری بود ...
و دلم سخت شکست ...
و چه زشت ...
به من و ساد گی ام خنديدی...
به من و عشقی پاک ...
که پر از ياد تو بود ...
و به يک قلب يتيم ...
که خيالم می گفت ...
تا ابد جای تو بود ... !
.jpg)
ای دل تنها چيه چشم انتظاری ...
آه ... يه لحظه يه دم آروم نداری ...
مثل زمستون تو حسرت بهاری ...
باز عشقت خيمه زد رو خونم ...
باز يادت آتيش زد به آشيونم ...
باز بی تو بايد تنها بمونم ...
بيا سکوت لبهام هنوز حرمت خونست ...
پرنده ی دل من هنوز بی آشيونست ...
بيا پر از اميده هنوز اين دل خسته ...
هنوز به پای چشمات پای عشقت نشسته ...
توی آسمون دنيا هر کسی ستاره داره
چرا وقتی نوبت ماست آسمون جايی نداره
واسه من تنهايی درده ...
درده هيچکس و نداشتن ...
هر گل پژمرده ای رو تو کوير سينه کاشتن !
ديگه باور کردم اينو که بايد تنها بمونم
تا دم لحظه ی مردن شعر تنهايی بخونم ...!
هرگز عاشق به دنيا نيامدم ، ولی عاشق شدم ،درهمين دنيا ...
در ميان تمامی فصل های تکراری زندگی ، فصلی از عشق رقم خورد ، فصلی که تکراری نبود .
عشق تکرار تکرار ندارد ، مگر آدمی چند بار عاشق می شود ؟ ...اينک عاشق هستم ،
عاشق می مانم و عاشق می ميرم ... اگر زياده نخواسته باشم ... می خواهم در کنارم باشی !
تو نيز عاشق شو و عاشق بمان ...باشد که در آن دنيا نيز عاشق زيستن را باهم تجربه کنيم ...
" گفته بودم که اگر بوسه دهی توبه کنم
که دگر با تو از اين خطاها نکنم ...
بوسه دادی وچوبرخاست لبت ازلب من
توبه کردم که دگر توبه ی بيجا نکنم"
عشق تن به فراموشي نمي سپارد مگر يكبار براي هميشه... جام بلور تنها يكبار مي شكند. ميتوان شكسته اش را، تكه هايش را نگاه داشت ، اما شكسته هاي جام... آن تكه هاي تيز برنده ... ديگر جام نيست. احتياط بايد كرد... همه چيز كهنه مي شود... و اگر كمي كوتاهي كنيم ... عشق نيز... بهانه ها جاي حس عاشقانه را خوب مي گيرند... ! مگذار كه عشق به عادت دوست داشتن تبديل شود ...!!!
ميخواهم امسال ... بي هراس از بيماري ...
ميوه اي از شاخه بچينم و همان جا بخورم ...!
مي خواهم بخندم بي آنكه تركي بر احساس نازك گل بيافتد ...!
مي خواهم در سرما به قصد بوئيدن گلي كه در زمستان بوي بهار مي دهد بي شال و كلاه به باغچه بروم ...!
مي خواهم گاهي يادم نرود كه همه بار آسمان بر دوش من نيست ...!
و من مي توانم لختي بياسايم بدون آنكه دنيا بلرزد ...!
اما هنوز مي خواهم...
كه تو باشي ... و ما باشيم ... و عشق باشد ...!
از تو به خاطر بودنت سپاسگذارم ...!
ساعت روي ميزش نشون ميداد كه ديگه وقت رفتن رسيده. چقدر هر روزبا عشق به اين ساعت نگاه ميكرد. چقدر طپش هاي قلبش با تيك تيك هاي ساعت همصدا ميشد تا عقربه ها برن رو ساعت ۴:۰۰ و پر بكشه به كلبه ي عشقش.با عجله كيفش رو ورداشت وزد بيرون ... ساعت ۵:۱۰ رو نشون ميداد و اون داشت كليدش رو تو قفل در مي چرخوند .انتظار داشت مثل هميشه ياسي با اون صورت گرد و لبخند خوشگلش جلوش سبز بشه.رفت تو ولي ياسي امروز جلو نيومده بود.يه دلشوره ي غريب افتاد به جونش...صداش زد: ياسي...ياسي... ولي جوابي نيومد.با عجله رفت تو پذيرايي.با ديدن ياسي قلبش آروم گرفت. ـسلام...تو اينجايي ... چرا جواب نمي دادي؟ ولي ياسي بازم ساكت بود.يه لحظه هم چشمشو از بسته ي بزرگ كادوپيچي شده ي روبروش بر نمي داشت. ـ ياسي...چيزي شده؟...چرا اينجوري مي كني؟...اتفاقي افتاده؟... تورو خدا جواب بده ياسي...تو چته آخه؟... ـ اتفاق؟...انگار همه ي اتفاقها پيش شماست جناب مهندس... ـ معلومه چي داري ميگي؟...اين بسته چيه؟... ـ اين...؟مال شماست..بزاي شما اومده... ـ براي من؟...چي هست؟...از طرف كي؟...به چه مناسبتي؟... بغض ياسي تركيد و بدون اينكه حرفي بزنه دويد به طرف اتاق و درو هم از پشت قفل كرد...دنبالش رفت...كلي التماس كرد ولي تنها چيزي كه شنيد صداي هق هق هاي ياسي بود.گريه ي ياسي تنها چيزي بود كه هيچوقت طاقتشو نداشت.با انگشتش اشك گوشه ي چشمش رو پاك كرد.پريشون به طرف پنجره رفت.بسته ي كادو پيچي شده هنوز سر جاش بود.يه حس غريب ترغيبش مي كرد كه از محتواي توي بسته سر در بياره...به طرف مير رفت. يه بسته ي بزرگ با كاغذ كادوي بنفش و روبانهاي صورتي...كارت طلائي زير روبانها توجهش رو جلب كرد بيرونش كشيد و خوند:"مي دونم الان خيلي عصباني و ناراحتي ولي...خيلي دوستت دارم." با عصبانيت كارت رو ميز پرت كرد و بسته رو باز كرد...يه بسته ي ديگه با كادوي صورتي و روبانهاي بنفش توش بود و بازم يه كارت:"اخم هاتو باز کن ديگه تو كه مي دوني چقدر اون خنده هاي شيرينت رو دوست دارم! " بي اختيار يه لبخند كوچيك گوشه ي لبش نشست. سريع بسته رو باز كردو باز هم يه بسته ي ديگه...با كادوي آبي و روبانهاي طلايي... دنبال كارت گشت كارت سفيد كوچولو زير روبانها نشسته بود...ورش داشت :"ديدي خنده چقدر به اون صورت ماهت مياد؟ الهي كه هميشه بخندي گل من! " كارت رو كنار كارتهاي قبلي گذاشت و بسته رو باز كرد...يه بسته ي ديگه با كاغذ كادوي طلايي و روبانهاي آبي... كارت زير روبا نها رو بيرون كشيد:"كاش شلان اونجا پيشت بودم تا بهت ثابت مي كردم كه چقدر ديوونتم " خنديد و كارت رو رو ميز گذاشت.بسته رو باز كرد...صداي هق هق ياسي بند دلش رو پاره كرد.در اتاق رو نگاه كرد ... هنوز بسته بود... خواست بره ولي انگاري بيشتر دلش مي خواست به بازي با بسته ها ادامه بده..جعبه ي كوچيك باكادوي سفيد و روبانهاي قرمز تو دستش بود.كارت مشكي زير روبانها رو ورداشت و خوند:"مي دوني اندازه ي تموم ستاره هاي تو آسمون دوستت دارم... تو اولين و آخرين عشق مني " خنديد...و كارت رو كنار كارتهاي قبلي گذاشت...بسته رو باز كرد... بسته ي كوچيك با كادوي قرمز و روبانهاي سفيد...و... يه كارت..."کم کم داره تموم ميشه عزيزم فقط دو سه تا ديگه مونده ولي اين انتظارت كنار انتظارهايي كه من برات كشيدم هيچي نيست! " كارت رو رو ميز گذاشت و بسته رو باز كرد. احساس ميكرد به اين بازي كوچيك علاقه مند شده...در اتاق رو نگاه كرد كه هنوز بسته بود...بي اختيار كارتها رو برداشت و گذاشت تو جيبش.بسته ي قهوه اي با روبانهاي كرمي و يه كارت شكلاتي..."بيست و هفتمين بهار زندگيت مبارك عشق ابدي من " كارت رو تو جيبش گذاشت و بسته رو باز كرد...واي باورش نمي شد يه گردنبند جواهر تو بسته بود و يه كارت قرمز زيرش...كارت رو برداشت ... يه خط آشنا...نوشته بود..."ياسمن هميشه عاشق تو " صداي خندش تو فضاي پذيرايي پيچيد.خواست بره تا از عشقش به خاطر كارش هم تشكر كنه و هم گله...ولي ياسي باز هم پيشدستي كرده بود...چون سرش رو كه برگردوند ياسي با اون صورت گرد و لبخند خوشگلش كنار در ايستاده بودو عاشقانه نگاش ميكرد...!
عشق يعنی با غم الفت داشتن
سوختن با درد نسبت داشتن
عشق دريک جمله يعنی انتظار
انتظار روز رجـــعت داشتن
عشق يعنی مستی و ديوانگی
عشق يعنی در جهان بيگانگی
عشق يعنی شب نخفتن تا سحر
عشق يعنی سجده ها با چشمان تر
عشق يعني سر به در آويختن
عشق يعنی اشک حسرت ريختن
عشق يعنی در جهان رسوا شدن
عشق يعنی مست و بی پروا شدن
عشق يعنی سوختن يا ساختــن
عشق يعنی زندگی را باختن
عشق يعنی انتـــظار و انتـــظار
عشق يعنی هرچه بينی عکس يار
عشق يعنی ديـده بر در دوختـن
عشق يعنی در فراقش سوختن
عشق يعنی لحظه های التهاب
عشق يعنی لحظه های ناب ناب
عشق يعنی با پرستو پر زدن
عشق يعنی آب بر آذر زدن
عشق يعنی سوز نی آه شبان
عشق يعنی معنی رنگين کمان
عشق يعنی با گلي گفتن سخن
عشق يعنی خون لاله بر چمن
عشق يعنی شعله بر خرمن زدن
عشق يعنی رسم و دل برهم زدن
عشق يعنی يک تيمم يک نماز
عشق يعنی عالمی راز و نياز
عشق يعنی چون محمد پا به راه
عشق يعنی همچو يوسف قعر چاه
عشق يعنی بيستون کندن به دست
عشق يعنی زاهد اما بت پرست
عشق يعنی همچومن شيدا شدن
عشق يعنی قلــه و دريا شدن
عشق يعنی يک شقايق غرق خون
عشق يعنی درد ومحنت دردرون
عشق يعنی يک تبلور يک سرود
عشق يعنی يک سلام و يک درود
عشق يعنی جام لبريز از شراب
عشق يعنی تشنگی يعنی سراب
عشق يعنی حسرت شبهای گرم
عشق يعنی ياد يک رويای نرم
عشق يعنی غرقه گشتن در سراب
عشق يعنی حلقه های بی حساب
عشق يعنی تا ابد بی سرنوشت
عشق يعنی آخــرخط بهـشــت
عشق يعنی گم شدن در لحظه ها
عشق يعنی آبـی بی انتـــها
عشق يعنی زرد تنها و غريب
عشق يعنی سرخی ظاهر فريب
عشق يعنی تکيه بر بازوی باد
عشق يعنی حسرتت پاينده باد
عشق يعنی هرزمان تنها شنيدن نام او
عشق يعنی هرچه گفتن هرچه کردن بهراو
تو رفتی رد پايت در دلم ماند... شكوه خنده هايت در دلم ماند
دلم رابا سحر خوش کرده بودم... غروب ماجرايت در دلم ماند
شريك غصه هايم بودي اما... غم بي انتهايت در دلم ماند
هزارويك شبم چون باد بگذشت... طنين قصه هايت در دلم ماند
سپردي سرنوشتم را به پاييز... بهار با صفايت در دلم ماند
عليرغم سكوت ساده ي من... سفر كردي صدايت در دلم ماند
و حالا مثل يك رؤياي برفي... تو رفتي رد پايت در دلم ماند
من از این عشق چه حاصل دارم
می گریزی ز من و در طلبت
باز هم کوشش باطل دارم
باز لبهای عطش کرده ی من
عشق سوزان تو را می جوید
می طپد قلبم و با هر طپشی
قصه ی عشق تو را می گوید
ترك روي تو كنم دلبر ديگر گيرم ...
بعد صد سال اگر بر سر قبرم گذري
كفنم چاك دهم زندگي از سر گيرم
هرچي مي خوام برات بگم قصه ي دلواپسيه
هر چي نثارت بكنم يه آسمون بي كسيه
قصه ي تو قصه ي من قصه ي عاشق بودنه
حرفهاي ما هر كلمه ش از عاشقي سرودنه
نمي دونم يادت مياد روزايي كه غصه نبود
حيف كه هميشه اين روزا خاطره ميشه خيلي زود
يادش بخير زماني كه شعراي من مال تو بود
دست من از تو مي نوشت قلب من از تو مي سرود
اما ديگه فلسفه ها چيزي برامون جا نذاشت
انگار نميشه سوا بود؛ پيش كسي دل جا نذاشت
شايد اينم يه قصه بود كه قهرماناش ما بوديم
ما كه به غير از دلخوشي دنبال چيزي نبوديم
حالا ديگه تو فال ما نشونه ي عاشقي نيست
ديگه نميشه گفت كه عشق چيزي هميشه موندنيست!!!!
تکه ای از قلب من نزد کسی جا مانده است
بی قراری بذر غربت در دلم افشانده است...!
باغبان مهربانی ها نمی دانم چرا.........؟؟
نوعروس عشق را از باغ رويا خوانده است
برگ برگ دفتر سبز غزل هاي مرا ......
شعله هاي دوزخ دلواپسي سوزانده است....!
از همان آغاز اين ققنوس عاشق بي دليل
در دل خاكستر تقدير تنها مانده است........!
آه...گوئي كولي پاييز در گوش درخت ....
نوحه ي مرگ بهار آرزو را خوانده است...!
در شبي غمگين تر از من قصه ي رفتن را سرودي
تا كه چشمم را گشودم از كنارم رفته بودي ......!!
اي دريغا دل سپردن به عشق تو بيهوده بود .....!!
وعده ها و خنده هاي تو به نيرنگ آلوده بود ......!!
اي ز خاطر برده عشق آتشينم رفتي اما من فراموشت نكردم؛
چلچراغ روشن بيگانه بودي سوختم ؛ بيهوده خاموشت نكردم ؛
رفتي اما قلب من راضي نشد بر تو و بر عشق خود نفرين كنم ؛
بي توشايدبعداز اين افسانه ها ترك عشق واين غم ديرين كنم.
هميشه فاصله ای هست؛ دچار بايد بود وگرنه زمزمه ي حيات ميان دو حرف حرام خواهد شد و عشق سفر به روشني اهتزاز خلوت اشياست و عشق صداي فاصله هاست ؛ فاصله هايي كه غرق ابهامند...!
گوش كن دورترين مرغ جهان مي خواند؛ گوش كن جاده صدا مي زند از دور قدم هاي تو را؛ چشم تو زينت تاريكي نيست؛ و بيا تا جايي كه پر ماه به انگشت تو هشدار دهد و زمان روي كلوخي بنشيند با تو...!
و مزامير شب اندام تو را مثل يك قطعه ي آواز به خود جذب كند؛ پارسايي است در آنجا كه تو را خواهد گفت : بهترين چيز رسيدن به نگاهي ست كه از حادثه ي عشق تر است...
تيرگي مي آيد... دشت مي گيرد آرام... قصه ي رنگي روز مي رود رو به تمام... سنگها افسرده است... شاخه ها پژمرده است... رود مي نالد... جغد مي خواند... غم بياميخته با رنگ غروب... مي تراود ز لبم قصه ي سرد... دلم افسرده در اين تنگ غروب...!
ديده ام خيره به ره ماند و نداد نامه اي تا دل من شاد كند!
خود ندانم چه خطايي كردم كه ز من رشته ي الفت بگسست
در دلش جايي اگر بود مرا پس چرا ديده به ديدارم بست؟
هر كجا مي نگرم باز هم اوست كه به چشمان ترم خيره شده
دردعشقست كه باحسرت وسوز بر دل پر شررم چيره شده...!
امشب جاده ها تو را به دست سفر سپرده اند و چشمان غزل خوان تو تا امتداد سپيده ادامه خواهند داشت؛ مي خواهم پل بي انتهاي شب دستان زمستاني ام را به دستت بسپارد...كسي باور نخواهد كرد گناه چشمانت را و چشمانم را پشت مه عاطفه و ترديد...كسي باور نخواهد كرد سبزترين گناهمان را... بي قرارم من... امشب آسمان را به دلم گره خواهم زد و قافيه هاي شعرم را در هم خواهم ريخت ... به خاطر تو... بي قرار بي قراري هايم...آخر كيستي كه من اينگونه به اعتماد نام خود را با تو مي گويم؛ كليد پنهان ترين دريچه هاي قلبم را در دستت مي گزارم ... به كنارت مي نشينم و بر زانوي تو اين چنين آرام به خواب مي روم...!!!
منم مثل اميد يك قناري؛ قراري بر دل هر بي قراري
منم يلداي بي پايان عاشق؛ تو بودي مرهم زخم شقايق
تويي ساكت تر از پژواك شبنم؛ بروي برگ گلها خواب نم نم
منم آن لهجه ي لبريز از درد؛ نگاه تو نبوده هرگزم سرد
تويي لالايي خواب خوش آواز؛ نگاهم را ببين در شوق پرواز
منم آن دختر لبريز از مهر؛ كه جادوي نگاهت كرده اش سحر
نگاهت را پرستم اي نگارم؛ فداي تار مويت هر چه دارم
بی تو من چه کنم؟؟؟؟ رفتنت موج غريبي است كه دل مي شكند؛ بوي تو گرمي يك احساس است... گريه ام حسرت آن احساس؛ مهر تو... خنده ي تو... ماتم از دست رفتن تو... اي خدا مي شنوي؟؟؟؟.... عاقبت ناله هاي دل سر به كجا خواهد برد؟ در جان عاشق من شوق جدا شدن نيست ... خو كرده ام به قفس ميل رها شدن نيست... باز امشب به ياد تو در يك ستاره خيره ميشوم؛ شايد آن ستاره تو باشي و مرا در احساسي كه به تو دارم تسلا دهي ... هر ستاره شبي است كه با تو دارم... من با آب پيمان بسته ام كه جز با تو و در پناه تو و با ياد تو از آب نگذرم.....!!!!
بعد از آن ديوانگي ها اي دريغ باور نديد كه عاشق گشته ام
گوئيا او مرده در من كاينچنين خسته وخاموش وباطل گشته ام
هر دم از آئينه مي پرسم ملول چيستم ديگر به چشمت چيستم؟
ليك در آئينه مي بينم كه واي سايه اي هم زآنچه بودم نيستم
همچوآن رقاصه ي هندو به ناز پاي مي كوبم ولي بر گور خويش
وه كه باصد حسرت اين ويرانه را روشني بخشيده ام از نور خويش
ره نمي جويم بسوي شهر روز بي گمان در قعر گوري خفته ام
گوهري دارم ولي آنرا ز بيم در دل مرداب ها بنهفته ام
مي روم اما نمي پرسم ز خويش ره كجا منزل كجا مقصود چيست
بوسه مي بخشم ولي خود غافلم كاين دل ديوانه را معبود كيست
او چودرمن مرد ناگه هرچه بود در نگاهم حالتي ديگر گرفت
گوئيا شب با دو دست سرد خويش روح بي تاب مرا دربر گرفت
آه...آري اين منم اما چه سود او كه در من بود ديگر نيست نيست
مي خروشم زير لب ديوانه وار او كه در من بود آخر كيست كيست؟
(( با تشكر از حسام عزيزم به خاطر عكس خيلي خيلي قشنگش ))
پنجره را به پهناي جهان مي گشايم...جاده تهي ست ! ساقه نمي لرزد!
آب از رفتن خسته است! تو نيستي... نوسان نيست... تو نيستي... و
تپيدن گردابي ست! دره ها ناخواناست! رودها گويا نيست...تو نيستي!!
دستها بالا بود... هر کسی سهم خودش را طلبيد... سهم هر کس که رسيد...داغ تر
ازدل مابود... ولی... نوبت ما که رسيد...سهم من يخ زده بود... سهم من چيست مگر؟
يک پاسخ... پاسخ يک حسرت...!!! سهم من کوچک بود... قد انگشتانم...عمق آن وسعت
داشت...وسعتی تا ته دلتنگی ها...شايد از وسعت آن بود که بی پاسخ ماند...!!!!!!!!!!!!!!
به تو نزديک شده ام...از حس غريبی که دلتنگم می کند فهميده ام که به تو نزديک شده ام... حالا ديگر زندگي ام آن پنجره ی رو به درياست که هر روز چشمانت را قابی تازه می گيرد... حالا ديگر زندگی ام دستان توست... دستان مهربان تو...!!
کاش چون آينه روشن می شد... دلم از نقش تو و خنده ی تو... صبحگاهان به تنم می لرزيد ... گرمی دست نوازنده ی تو... کاش چون برگ خزان رقص مرا ... نيمه شب ماه تماشا ميکرد... در دل باغچه ی خانه ی تو...شور من ولوله بر پا می کرد... کاش از شاخه ی سرسبز حيات...گل اندوه مرا می چيدی...کاش در شعرمن ای مايه ی عمر...شعله ی راز مرا می ديدی
نه چنان گناهكارم كه به دشمنم سپاري؛ تو به دست خويش فرماي اگرم كني عدابي
امشب ستارگان دلم با طبيعت مهتاب رفته اند و من مانده ام با يک صورت پر از چين و چروک... دستانم برای نوازش آهنگ زندگی حس ندارند...او کيست؟ ستاره ای که با من سخن می گويد و من تنها در خيالم او را می بينم... من اينجا هستم... تنهاتر از ماه... تنهاتر از شب...ماه به تنهايی من حسرت می خورد و من به بازی ستاره ها... هيچکس با من بازی نکرده است... چرا؟؟... روزگار هم بازی من است...!
باد به جستجوي تو دفتر مرا ورق مي زند ؛ خوب به رفت وآمد نفسم نگاه كن؛ در اين عرق ريزان اي عشق بزرگ من نسيمي مي طلبم! در كجا مي وزي و به من نمي رسي؟!! آه... نويدي خود اگر نيست تسلايي هست؛ چرا كه مرا ميراث محنت روزگاران تنها تسلاي عشقي ست كه شاهين ترازو را به جانب كفه ي فردا خم ميكند...!
ياد داري كه ز من خنده كنان پرسيدي چه رهاورد سفر دارم از اين راه دراز؟
چهره ام را بنگر تا به تو پاسخ گويد: اشك شوقي كه فروخفته به چشمان نياز!
چه رهاورد سفر دارم اي مايه ي عمر سينه اي سوخته درحسرت يك عشق محال
نگهي گمشده در پرده ي رؤيايي دور پيكري ملتهب از خواهش سوزان وصال!
شب شده ساكته دوباره خونه مي گرده دل دنبال يه بهونه
مي گرده باز گنجه ي خاطراتو پي يه حرف ناب عاشقونه
عكس توروبازميزاره روبروش كه تا ته شب واسه تو بخونه
دلم تو التهابه كه چه جوري قدر چشاي نازتو بدونه
تو عصري كه قحطي عطر ياسه اما به جاش دوست دارم گرونه
كافيه اسمتو يه جا ببينم تا حس شعرم بزنه جوونه
من نمي تونم بگم اندازشو اينو شايد فقط خدا بدونه
محاله كه عشق ما رو ندونن برو سؤال كن از گلاي پونه
اگه بخوان خيلي كم از تو بگن مي گن همون كه خيلي مهربونه
مهم ولي تويي كه اسم نازت با من يه جايي پشت آسمونه
اونا نمي دونن ستاره هامون دوتاست ولي توي يه كهكشونه
اينو بخون تا دوباره بدوني ديوونتم ديوونتم ديوونه...
آه...ابرهاي همه ي عالم در دلم مي گريند . روزي شايد همراه پرواز پرستويي عاشق واژه ي لبخند به سرزمين خشك لبانم باز گردد... روزي شايد همراه آواز مرغ كوچك عشق قلبي كه شكستي و رفتي براي لحظه اي كوتاه تو را به ياد آورد... مي نويسم از تو... تو اي قشنگترين بهانه ... تو اي تازه ترين نغمه ي عشق...به تو مي بالم و از تو مي گيرم هر چه انگيزه درونم دارم... قسم به آن ستاره ها كه لحظه لحظه با من است... قسم به موج اشك كه غم گرفته قلب خسته ام... تو آخرين گلايه اي...تو آخرين تبسمي... اگر گل اميد تو دوباره باز بشكند... تمام لحظه هاي من پر از ستاره مي شود... صداي خنده هاي من به جان كهكشاني ات غزل غزل سروده مي شود... !!!
